İnsan, çoğu zaman kendini bu dünyada kalıcı sanarak yaşar. Planlar yapar, yarınları garanti görür, sanki hiç ölmeyecekmiş gibi davranır. Oysa hayat, bir nefes kadar yakın, bir o kadar da geçicidir. Bu gerçeği unutan insan ise zamanla kalbini katılaştırır, dilini hoyratlaştırır ve farkında olmadan küfre, kırıcı sözlere ve kötü alışkanlıklara sürüklenir.

Bugün çevremize baktığımızda, özellikle sanal ortamlarda insanların birbirine karşı ne kadar acımasızlaştığını görmek zor değil. Bir ekranın arkasına saklanarak söylenen ağır sözler, edilen hakaretler, aslında insanın kendi iç dünyasının bir yansımasıdır. Çünkü kalpte ne varsa, dilde o vardır. Kalbi kirlenenin dili de kirlenir.

Oysa insan, ölümlü olduğunu hatırladığında daha dikkatli olur. Her sözün hesabını vereceğini bilen bir insan, diline sahip çıkar. Kırıcı olmaktan kaçınır, küfrü kendine yakıştırmaz. Çünkü bilir ki, bir gün herkes yaptıklarıyla yüzleşecektir. Ne yazdığımız, ne söylediğimiz, ne düşündüğümüz bile bir anlam taşır.

Küfür, sadece bir kelime değildir; insanın karakterini zedeleyen, saygınlığını düşüren bir davranıştır. Kısa vadede öfkeyi boşaltıyor gibi görünse de uzun vadede insanı yalnızlaştırır. İnsanlar, saygı duydukları kişilerle birlikte olmak ister. Sürekli kırıcı olan, ağzından kötü söz eksik olmayan biri ise zamanla çevresini kaybeder.

Aslında mesele sadece küfür etmemek de değildir. Mesele, insanın kendini terbiye etmesidir. Öfkesini kontrol edebilmesi, sabırlı olabilmesi, karşısındaki insanın da bir kalbi olduğunu unutmamasıdır. Çünkü gerçek güç, bağırmakta değil; susabilmekte, kırmadan konuşabilmektedir.

“Ölmeyecek gibi yaşamak” insanı gaflete sürükler. Ama “her an ölebilirim” bilinci, insanı daha merhametli, daha dikkatli ve daha insan yapar. Bir gün son sözümüzü söyleyeceğimizi bilsek, bugün kullandığımız kelimelere daha çok dikkat etmez miyiz?

Bu yüzden hayatı yaşarken kendimize şu soruyu sormalıyız:
“Bugün söylediklerim, yarın hatırlanmasını isteyeceğim sözler mi?”

Unutmayalım; güzel söz sadakadır, kötü söz ise kalpte yara açar. Gelin, ölmeyecek gibi yaşamayı bırakıp, yaşayacağımız her anın kıymetini bilelim. Dilimizi temiz tutalım, kalbimizi yumuşatalım. Çünkü insan, sözleriyle ya yücelir ya da küçülür.

Kısacası;
Geçici bir dünyada kalıcı iz bırakmak istiyorsak, küfre değil, güzel söze sarılalım.