Bukalemun gibi bulunduğu ortamın rengini alan,
O öyle olmadığını bildiği hâlde kendini farklı bir şekle sokan,
Ve bu vakte kadar hayatını bir "OT" gibi yaşayan insan formlarından
Uzak olmayı kendime görev edindim.

Kendini alnımdan öpüyorum.

Nefes aldıkça dahilsindir bir şeylere.

güven duymak istiyorum artık birine.
kafamda şüphe olmadan

Özdemir ahsaf çaresizliği var üzerimde
"Artık Eskisi Kadar Özlemiyorum Seni"diye başladığı Şiirine
"Ya Bir Başkasını Seversem İnan O Zaman Seni Hayatım Boyunca Affetmem" dediği noktadayım...

İnsan bazen geç kalıyor...
Bir çaya, bir duaya,birine,birbirine.
Yazık...

Bir gün biz de bir tabuta sokulup bir mezara gideceğiz...

Kırgın uyumama izin verdiğinde anladım, beni hiç sevmediğini...