Sabahın kuru ayazı ile evden çıkıp dönüş yolunda akşamı getirdiğim bir günü yine bitirdim...
Alıştırmışlar ya bizi düzenli iş düzenine...
Bu rutine.
Belli bir düzlem üzerinde A noktasından B noktasına mekik dokuyoruz.
Bu kimine göre ya ne güzel işte bana göre ise aynı terhane.
Neresi iyi mesela artısı ne ?
Bir avuç insanı zengin etmek için bir bütün halinde debelenmiyor muyuz ?
Bir fincan kahve eh vakit kalırsa uyku ile uyanıklık arasında film izlerken uyuya kalıyoruz...
Sahiden ne için yaşıyoruz ?
Bende bilmiyorum ama bu sebepler için olmadığı kesin...
Bazen kendimi anlatacak, anlayacak nakaratlar arıyorum.
Ve bazen bir şarkının nakaratına günlerce takılıyorum.
Kendimi motive ettiğimi sanıyorum kendimce.
Veya öfkemi diri tutmaya çalışıyorum bu yavşak düzene...

Satırlarım karamsar olsa da karamsar değilim.
Umut dediğimiz şeyin ışığını kaybettim.
Bir ışık bulsam ucundan tutmak isterim.
Görmek istediğim o özgür günlerin.
İşte o zaman huzurlu kapanacak gözlerim.

Aslında yazmak gibi bir hobim yok benim.
İçimden geçenlerin taştığı o gecelerde dökülüyor cümlelerim.
Uykusuzluğun en zifiri noktasında;
Biraz mayhoş, hafiften sarhoş,
Bir o kadar kederli ve düşünceli,
Eh, biraz da öfkeli kazıyorum her kelimeyi.

Küçük bir bedenin içinde koca bir dağı sırtlamış gibiyim.
Kaç kez çığ altında kaldım zihnimin o karanlık köşelerinde,
İnan bilmiyorum...

Şimdi bu satırların arasında ne lirikal bir denge ara,
Ne bir kafiye uyumu, ne de bir ahenk...
Hiçbiri yok.
Çünkü zihnimde çoktan bozulmuş bu düzeni,
Ancak böyle bozuk satırların arasında anlatmaktır gerçek.

Bir yerlerde soyuluyoruz göz göre göre,
Birilerinin hırsı uğruna değersiz birer nesneye dönüşüp yok oluyoruz.
Canımız, bir rant uğruna hiçe sayılıyor her gün.
Bugün bir göçüğün altında kalıyorum,
Yarın bir yangının tam ortasında.
Üç kuruş ekmek parası kazanayım derken,
Canımdan oluyorum mesela...

Evet, söyle bakalım şimdi: Neresinden tutalım bu hayatın?
Hangisi olsun benim motivasyon kaynağım?
Hani nerede o dillerden düşürmediğiniz toz pembe renkler?
Kararmış bir yüzle, o göçüğün altından seçemedim ben o renkleri.
Birkaç godoman daha rahat yaşasın diye
Tek tek katledildi benim renklerim...

Çok mu isyankâr görünüyorum oradan bakınca, sahiden?
İsyan etmem gerekmiyor mu zaten?
Ellerimle ağzımı kapatsam bile
Haykırıyorum işte.

Bu adil olmayan çürük düzen için,
Babasını o soğuk maden altında bırakan çocuk için,
Evladının kokusuna doyamayan o anne için,
Ve elimizden kayıp giden o kayıp gençliğimiz için...
Çünkü bu hayata hiç pembe bakmadı, bakamadı gözlerim.

Bu satırların arasında bir umut kırıntısı arayana kötü haberim:
Buralar hep kasvet,
Güzel günler görürsem bir gün, onu da yazacağım elbet.
Ama o gün gelene kadar;
İsyana ve başkaldırmaya devam et!