Gökyüzünün maviliğinde saklanan bir sabah, çocukların gözlerinden dünyaya bakmayı denedim. Onların masum bakışlarında, hiç kirlenmemiş bir dünyanın izleri vardı.
Küçücük elleriyle dokundukları her şey, sanki yeniden hayat buluyordu. Bir yaprağın düşüşünde bile sevinç, bir kuşun uçuşunda özgürlük görürlerdi.
Ama biz, yetişkinler, onların bu saf dünyasını nasıl da gölgeliyorduk.
Sokakların karanlığında kaybolan umutlar, beton yığınları arasında sıkışan hayaller..
Onların renkli düşlerini, gri gerçeklerle değiştirdik.
Bir çocuğun gözyaşında, aslında kendi kaybettiğimiz masumiyetimizi gördüm.
Bir parkta oynayan çocukların neşesi, şehrin gürültüsünü bastırıyordu. Fakat uzaktan gelen siren sesleri, acı bir gerçeği hatırlatıyordu.
Dünyamız, onların hayal ettiği kadar güzel değildi. Ve bu, bizim suçumuzdu.
Belki de yeniden çocuk olmalıydık.
Dünyaya onların gözleriyle bakıp, kaybettiğimiz değerleri hatırlamalıydık. Masumiyetin gücünü, sevginin iyileştirici yanını unutmamalıydık.
Çünkü çocuklar, bize unuttuğumuz insanlığı hatırlatan sessiz öğretmenlerdir.
Onların gülüşlerinde saklı olan umut, dünyanın tüm karanlığını aydınlatmaya yeter. Yeter ki biz, o ışığı söndürmeyelim.
Belki de çocukların masum yüreklerinde saklı olan sevgiyle dünyayı yeniden şekillendirebiliriz.
Onların düşlerindeki renkleri alıp, griye boyanmış sokaklara umutla çizgiler çizebiliriz.
Bir çocuğun elinden tutup, birlikte geleceğe yürüyebiliriz.
Çünkü onların gözlerinde, kaybettiğimiz tüm güzelliklerin yansıması var.
Eğer biz, onların hayallerine kulak verirsek, savaşları barışa, nefretleri sevgiye dönüştürebiliriz.
Onların saf gülüşleri, yıkılmış duvarları yeniden ayağa kaldırabilir.
Yeter ki biz, yetişkinler, içimizdeki çocuğu yeniden keşfedelim ve dünyanın gerçek sahiplerine "çocuklara" layık bir gelecek inşa edelim.