Anlık Ruh Halim..
 

Kömür karası, zift gibi içim... yapış yapış... Ciğerlerimi tamamen kaplamış da sanki aldığım nefes in önünü kesiyor, ulaşamıyor nefes ciğerlerime..

Elim kolum bağlı sanki görünmeyen zincirlerle.. kaldırmaktan acizim... Mızgım o kadar dar, tahammül sınırım eksi binbeşyüzlerde...

Ne oluyor bana.. Nedir bu halim ?.. Kendimi tanımakta zorlanıyorum. Depresyona mı gidiyorum koşar adım.?

Nasıl çıkacağım ben bu dehlizden ? Bir el uzansa hiç ummadığım, beklemediğim bir el...
Tutup çıkarsa beni bu dipsizlikten...

Uyumak istiyorum.. Sadece uyumak...

Sarı ışıkta bozulup kalmış trafik lambası gibiyim.. ne git diyebiliyorum, ne kal..

Havlar mı bizi bu hale getirdi.

Hayır.. insanlar

sanırım şu an biraz sabırsızım

Orhan Veli'nin şiiri geldi aklıma ;
Beni bu güzel havalar mahvetti, Böyle havada istifa ettim. Evkaftaki memuriyetimden. Tütüne böyle havada alıştım, Böyle havada aşık oldum.

Orhan Veli güzel havakardan biz kötü havalardan şikayetçi..) İnsanoğlu asla memnun olmuyor halinden.

Yağmur Kaçağı
 

YAĞMUR KAÇAĞI

Elimden tut yoksa düşeceğim
Yoksa bir bir yıldızlar düşecek
Eğer şairsem, beni tanırsan

Yağmurdan korktuğumu bilirsen
Gözlerim aklına gelirse
Elimden tut yoksa düşeceğim
Yağmur beni götürecek yoksa beni

Geceleri bir çarpıntı duyarsan
Telâş telâş yağmurdan kaçıyorum
Sarayburnu’ndan geçiyorum
Akşamsa eylülse ıslanmışsam
Beni görsen belki anlayamazsın
İçlenir gizli gizli ağlarsın
Eğer ben yalnızsam, yanılmışsam
Elimden tut, yoksa düşeceğim
Yağmur beni götürecek yoksa beni

ATİLLA İLHAN

Bekliyordum...

Ondan gelecek bir noktayı..bir cümleyi..Bazen dakikalarca, bazen saatlerce...
Umutla beklemeye başlayıp dakikalar, saatler ilerledikçe umudun yerini alan o iç sıkıntısı...Sonrasında gelen karamsarlık hissi ve çöküş...

Bir çoğumuz yaşamışızdır bu hissi.. Umudun ağır ağır sizden bütün enerjinizi sömüre sömüre tükenişini.. Sonrası karanlık...

Kabulleniş zordur sizden gidenin gidişini..
Hayatınızın alt üst olduğunu, onsuz bir h,ç olduğunuzu düşünmek... Evren sanki onu size unutturmamak için harekete geçmiştir.Duyduğunuz küçücük bir söz,bir şarkı,gördüğünüz herhangi bir eşya..herşey...
Bu hayat niye var ki.. Niye yaşıyorum ben.. Neden nefes almaya devam ediyorum ki... diye düşünürsünüz.
Günler.. haftalar ve aylar birbirini kovaladıkça: Kardelen'in her bahar karları yararak kendini yeryüzüne atması gibi yavaşça uyanırsınız bu ruh halinden ve yeniden başlarsınız yaşamaya...

İnsanoğlunun yapısıdır bu..Düşer ve düştüğü yerden de kalkar.. Yaşayamam..Ölürüm..Biterim dediği her acıyı küllendirip doğar yeniden küllerinden...Ama öyle ama böyle...