[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Lütfen Üye Olmak için TIKLAYIN...]



​Güneşli bir haziran günüydü. Aslında yağmur bekleniyordu ama hesapsız açan güneş, yağmur için şemsiye hazırlayan kasvetli kalplere kocaman bir ışık hediye etmişti. Güneş bu, "Neden açtın?" denir mi hiç? Sıcağıyla kalpleri ısıtan güneş tepeden bakıyor ve olan biteni büyük bir içtenlikle izliyordu.
​Yol kenarına oturtulmuş bir otobüs durağı gözüne çarptı. "Kucağını açmış neyi bekliyor?" diye düşünürken; yorgun argın sokakta yürüyen birkaç kişinin o açılmış kucağa sığındığını gördü. Güneş, kendisinin sebep olduğu sıcaklıktan kaçıp o kucağa sığınılmasına biraz bozuldu. Saatler ilerledikçe güneşin bu halini fark eden bulutlar; güneşin sıcağını ve ışığını azaltacaklarını bile bile yamacına birikiverdiler. Kendini toparlasın diye ona türlü şaklabanlıklar yapmaya başladılar.
​Güneş kendini toparlayadursun; kucağında serinlettiği insanların bir anda yok oluşunu izleyen otobüs durağı, kucağının boş kalmasıyla derin bir yalnızlığa kapıldı. Tam yalnızlığa alışmaya çalışırken beklenen yağmur geldi. Otobüs durağının tepesine çarpan damlalar canını yakıyordu. Can bu işte; yanınca unutuverdi gidenleri...
​Canı yanmış ve ıslanmış olan o "canımız" durağımız, tepesine yağmur damlayan birkaç kişiye yine kucak açtı. Ah otobüs durağı ah! Hiç akıllanmayacaksın...
​Sonra yağmur durdu ve herkes farklı yönlere ayrıldı oradan. Bizim otobüs durağı yine kalakaldı. Kucak açmak iyidir, hoştur ama sonunda yalnız kalmak diye bir gerçek vardır. Herkes kendi başına düşen damlaları bilir, herkes kendi canının yandığını hisseder. Otobüs durağı yalnızlık çekerken; kim bilir onun çatısı altında soluklanan kalpler hangi fırtınadan kaçıp geldi? Hangi kavurucu sıcaktan bunalıp ona sığındı?
​Ne kucak açan çok vefakâr, ne de soluklanıp gidenler çok vefasız...


İmza:Ben