Pessoa düş kurabildikçe, umut edebildikçe varım der. düş kurmadığı her an için insana ne de zavallı der. hiçlik olgusunu sorgulamaya başladığımdan beri ki aslında sorgulamıyorum da artık; hiçlik yaşamın tam da kendisi. hiçlik deryasında ancak kurabileceği düşler ile var olabiliyor biz zavallı hiç-cikler. mesela düşlerimizde uçabiliyor, uçtukça daha ütopik düşler kurabiliyoruz. bu bağlamda umud-etmek de bir hiç olmuyor mu aslında? hayattan hiç bir beklentisi olmayan insanların umutsuzluğundan bahsetmiyorum. karamsarlık kuyusunda hiçbir ışığı bulamayan insanlar zaten düşten yoksundurlar. bahsettiğim umut düşlerinde kendini bulan yürekler için sadece bir kendini kandırmaca olmaz mı? işte tam da burada, düş gerçekliğine inanan bir insan için umut gerçek dışı bir kavram oluveriyor.

aslında, hayal gücümüz ile doğru orantılı gitse idi hayatlarımız ne sıkıcı bir ömür bizi bekliyor olurdu değil mi?

velhasıl, umut hayatın içinde daima vardır ama ummak, başkasının yapmasını da beklemektir aynı zamanda. bu ayrımı yapabilmek ve eyleme geçebilmek dileğiyle. kaleminize ve gönlünüze sağlık olsun.