"Kaybedilmiş bir aşkı illahlaştırarak yok oldum."
Adını unuttum demem sana yalan olur;
adını susturdum diyelim,
çünkü bazı isimler, tekrarlandıkça daha çok kanar.

Seni en çok unuttuğumda sevdim —
hani ellerini hatırlamadığım bir sabah,
Ben nefesini özleyerek uyandım.
Kalbim, boşlukta yankılanan bir dua gibi
tek bir kelimeyi çağırıyordu: Sen.

Zaman geçti, geçmedi.
Yani her şey sanki oldu, ama hiçbir şey tam olmadı.
Sen yoktun, ama senin yokluğun bile vardı.
Kokunu duymadığım her yer, burnumu sızlattı.
Bir çığlık gibi büyüdüm içimde,
sessiz sedasız.

Ben seni beklerken,
kendimden geçtim.
Geçtikçe de anladım;
bazı aşklar unutulmaz değil,
tam aksine unutuldukça büyürler.

Beni, seni unuttukça anladım.
Çünkü insan, en çok yoklukla tanır varlığı.
Sende eksilen her şey, bende iz bıraktı.
Gülüşünün yokluğunda sessizliği dinlemeyi,
sesinin yokluğunda iç sesimi susturmayı öğrendim.

Her seferinde seni silerken,
kendime biraz daha kazındım.
Seninle geçen zamanlar bir film değil de
tekrar tekrar düşen bir yıldız gibi—
dilek tutamadan yandım.

Aslında haklısın...
Benim davam seni unutmak değildi.
Benim davam, seni yaşatırken
kendimi diri tutmaktı—
ama kaybettim.

parça parça senin cümlelerine sığdırırken ruhuma,
birden yok oldum.
Şimdi buldum mu kendimi?
Bilmiyorum.
Adımı bile fısıldamıyor aynalar artık.

Kelimelerim tükendi.
Ama yine de seni yazdım—
her şiirin kenarına,
her suskunluğun altına.
İçim lal oldu çoğu zaman…
ama sen hep bir yankı oldun bana,
duymak istemesem de.

Şimdi sen söyle...
Kolay mı sanıyorsun?
Birini yok etmek isterken
onu daha çok yaşatmak…
bir hayalin elinden tutulur mu?
Ama ben tuttum.


Ben sadece devam etmek istedim hayatıma.
Kuralsız.
Yarından habersiz.
Sade, sessiz bir sabah olmak istedim kendime.

Ama her sabah,
dünün gölgesini taşıyarak uyandım.
Ve biliyorum—
belki bugünü kurtaramam,
ama dün için
bir şeyler yapabilirdim.

Son bir cümlem kaldı söylenmemiş sana:
Bir gün olur da karıştırırsan tozlu raflarını,
Beni hatırlama.
Ben yarıda bıraktığın o kitabı çoktan yaktım...


EBS
16.07
04.50