BEN LEYLAYIM

Gücüm yok sanma bu cihana,
Ferhat olup dağ aşmadım.
Taşın suskunluğunu bozar,
dağları yerinden ederim.

Başımda gök,
ayağımda yurt toprağı.
Ardımda rüzgâr,
göğsümde eski bir ülkü.

Ne yollar ürkütür beni
ne gecenin koyu karası.
Karanlıktan geçmeyi bilirim.

Sevda derler adına...

Vatandır sevda.
Bir çift gözdür ardında bırakılan.

Aşk yoluna koyduğum başımı
bin kere şehit ettim.
Bir sevda için yandım,
bir vatan için küle döndüm.

Bilirim;
toprak kolay vatan olmaz.
Her karışında bir yiğidin kanı,
bir annenin duası,
bir yetimin sessizliği barınır.

Gurbet vurduysa yüzüme
rüzgârı yoldaş bilirim.
Yalnız bıraktıysa dünya,
yalnızlığımı silah ederim.

Ben Leylayım;
yarım kalmış sevdaların,
sönmemiş ocakların,
düşmemiş bayrakların kızıyım.

Bir gün bu toprak
yeniden yeşerecek.

Dağların başında
yine kurtlar uluyacak,
ırmaklar türküsünü söyleyecek,
çocuklar korkusuzca koşacak.

Ben dağları aşanlardan değilim;
dağları yol edenlerdenim.

Ben Leylayım.

Ebs
22.09
12 49