Geride Kalan Yas

İçimin okyanusları çekildi.
Kıyısında tuza bulanmış birkaç çocukluk kaldı.
Maviye yaslanan umutlarımı
Adını bilmediğim rüzgârlar aldı.

Bir "geçmiş olsun" kadar yakındı dünya,
Kimse o kadar yaklaşmadı bana.
Kalabalıklar omzuma çarptı yalnızca;
Hiçbiri yüreğimin kapısını çalmadı.

Oysa bir yaprak vazgeçti dalından,
Gökyüzü günlerce matem giydi.
Ben usulca eksildim kendi içimde,
Mevsimler bile dönüp bakmadı.

İnsan bazen ölmez;
Sadece sesini bırakır bir sandalyenin üzerine,
Çayını yarım içer,
Penceresini açık unutur akşama.

Ve kimse bilmez;
En büyük gürültü,
İçinde konuşmaktan vazgeçen bir kalbin
Sessizliğidir.

Şimdi avuçlarımda kurumuş deniz kokusu var.
Bir zamanlar mavi dediğim her şey,
Biraz kül, biraz gölge artık.
Yine de uzak bir ufukta,
Adını koyamadığım ince bir ışık bekliyorum.

Belki umut değildir.
Belki yalnızca,
İnsan kalabilmenin son bahanesidir.