Konuşacak şeylerimiz varmış…

İki kelime dediler ama usta,
iki kelimeyle anlatılacak şeyler değil bunlar.

Başlayayım da usta, nereden başlayayım?
İçimin hangi yangınını sana anlatayım?
“Bak şu yaram… bu da geçmek üzere olan yaram.” diyebileyim…
Ama diyemiyorum işte.
Çünkü hepsi kanıyor durmadan.
İyileşmesini beklemiyor failim,
durmadan deşiyor kabuklarını.

Ben de istemezdim böyle düşmek usta.
Ben de istemezdim bu kadar aşık olmak.
Aldık başımıza bu derdi…
Atsan atılmıyor, satsan satılmıyor.
Hem atsan ne olacak?
O olmazsa başkası olamayacak mı?

Olur elbet…
Dünya koca dünya.
İnsan dediğin alışır derler ya…
Ama bazı boşluklar vardır usta,
insanın içine bir kere düşer mi
yerini kimse dolduramaz.

Baksana… herkes bir maske takmış.
Şu kaldırımdan geçen kadına bak mesela.
Yüzüme gülüyor değil mi?
Şöyle kahkahalar atıyor havaya.
Ama yalandır onlar.

Gözlerine bak…
Ağlamaktan yanık olmuş.
Şimdi nasıl dersin bu kadına mutlu diye?

Hem sadece mutlulukla üzüntü değil ki mesele.
Melek gibi görünümlü şeytanlar var etrafta.
Sonra bana “şeytan” diyorlar.
Ha****************** oradan.

Sırf yüzlerine söylüyorum diye kötülüklerini
ben mi oldum suçlu?
Ben mi bozmuşum bu oyunun kuralını?
Ben mi demişim herkese kalbini cebinde taşı diye?

Yok be usta…
Ben sadece saklamayı beceremedim.

Millet kalbini kilitlemiş sandıklara,
ben cebimde taşıdım diye
hırsıza denk geldim hepsi bu.

Bak mesela şu sokak lambası…
Gece olunca herkesin yüzünü aydınlatıyor ya,
ama kendi altında hep karanlık.

Ben de biraz öyleyim işte.
Milletin derdine söz bulurum,
kendi yarama gelince dilim tutulur.

Sorarsın bazen:
“Geçer mi?” diye.

Geçmez usta…
Bazı şeyler geçmez.

Sadece insan alışır.
Nasıl ki vapur geçerken martılar bağırır da
sonra deniz yine susar ya…

İşte kalp de öyle.
Önce bağırır,
sonra susmayı öğrenir.

Ama bak sana bir şey söyleyeyim mi?
Ben yine de pişman değilim.

Bu kadar sevmek ayıp değil.
Ayıp olan,
sevecek yüreği olup da
kullanmayanların işi.

Ben sevdim usta.
Hem de öyle yarım yamalak değil…
Adam gibi.
Sokak ortasında bağırır gibi sevdim.

Şimdi sorarsan
“Ne kaldı elinde?” diye…

Biraz sigara dumanı,
biraz eski şarkılar,
bir de gece yürürken
ansızın aklıma düşen o yüz.

Ama biliyor musun usta…
Bazen insanın elinde
sadece bir hatıra kalır.

Ve o hatıra
bütün bir hayattan daha ağır gelir.


EBS
11.04
00.20