Ben aslında çok şey istemedim.
Biraz dikkat,
biraz “dur” denmesi,
biraz da dürüstlük.
Ama siz hep
en ucuzunu verdiniz bana.

Hep ben toparladım.
Hep ben “olsun” dedim.
Siz kırdınız,
ben anlamaya çalıştım.
Bak, buradan başlıyor insanın içindeki çürüme.

Bir kadına sürekli
“abartıyorsun” dersen
bir gün susar.
Ama o suskunluk
sizin sandığınız gibi sakin olmaz.
İçeride birikir,
tırnak gibi uzar.

Ben çok geç fark ettim şunu:
Bazı insanlar
yanlışlıkla değil,
alışkanlıkla incitiyor.
Ve siz,
beni sevmediniz;
beni idare ettiniz.

Güçlü sandığınız hâlim
mecburiyetti.
Kimse tutmadı çünkü.
Kimse “yoruldun” demedi.
Hep ayakta durmam beklendi.
Düşmeyeyim diye değil,
rahatsız etmeyeyim diye.

Şimdi bakıyorum da
benim en büyük hatam
size insanlık yakıştırmaktı.
Oysa herkes
kendi kapasitesi kadar vicdanlı.

Bir gün
bunları anlatırken
sesim sakin olacak, biliyorum.
Ama bu,
haklılığım geçtiği için değil.
Ben geçtiğim için.

Ve merak etmeyin,
affetmek gibi bir derdim yok.
Sadece
artık sizi içimde taşımıyorum.
En ağır ceza bu zaten.


EBS
05.01