Unutmanın ilk sessizliği.....
 

​Hayatımızda öyle insanlar olur ki, bir gün onları unutma ihtimalini düşünmek bile o an için bir ihanet gibi gelir. "Asla unutmam" dediğimiz o ses tonu, o bakış, o gülüş... Derken bir gün, sıradan bir öğleden sonra, belleğimizin koridorlarında bir boşlukla karşılaşırız. İşte o an, unutmanın sessizce içeri sızdığını fark ettiğimiz andır

Unutmak güzeldir, arada hafıza kaybı yaşasak keşke sjsj