Gittin…
Ne bir söz bıraktın ardında,
Ne de tutunacak bir umut…
Sadece suskunluğun düştü içime,
Bir de eksilen yanım…

Bir veda bile yakışmadı bize,
Ne yarım kalmalıydık,
Ne de böyle susarak gitmeliydin…
Ama sen, en çok sustuğun yerden kırdın beni…

Şimdi geceler daha uzun,
Yıldızlar bile sanki senden yana…
Ben hâlâ aynı yerdeyim,
Sen ise çoktan yok olmuş bir hatıra…

Adını anmaya korkar oldum,
Çünkü her harfi içimi acıtıyor…
Bir zamanlar “biz” dediğim ne varsa,
Şimdi sensizliğe yazılıyor…

Ve ben…
Kendi küllerimden doğmayı öğreniyorum,
Tıpkı bir Anka gibi…
Ama bu sefer,
Seni değil…
Kendimi bırakıyorum geride…

— Anka