Yorgunum…
Ama öyle uykusuzluktan değil,
İçimde biriken kelimelerden,
Söylenmeyenlerden, sustuklarımdan…

Bir omuz aramadım belki,
Ama bir “anlıyorum” yeterdi bana.
Kalabalıklar içinde yalnız kalmak,
En çok da orada yordu ruhumu aslında.

Gözlerim değil uykusuz olan,
Kalbim dinlenemedi uzun zamandır.
Her şey yolundaymış gibi gülmek,
En ağır yük oldu dudaklarımda.

Biraz susmak istiyorum şimdi,
Herkesten, her şeyden uzak…
Belki de en çok kendimden,
Çünkü en çok ben yordum beni.

Ve bir gün…
Hiçbir şey olmamış gibi değil,
Her şeyi geride bırakmış gibi
Dinlenecek bu yürek…

– Anka